Bij een huwelijk onder scheiding van goederen blijft iedere echtgenoot in beginsel eigenaar van zijn of haar eigen vermogen. Rekeningen, effecten en andere waarden op naam worden vermoed toe te behoren aan de echtgenoot op wiens naam zij staan, ook goederen in het bezit van een echtgenoot worden vermoede hem toe te behoren. Wie beweert dat bepaalde gelden of goederen toch aan hem of haar toebehoren, moet dat normaal bewijzen.

Die bewijsregels mogen echter niet worden misbruikt. Een echtgenoot die door bedrog, onduidelijke verrichtingen of het achterhouden van informatie vermogen van de andere echtgenoot aan zich onttrekt, kan zich niet zomaar verschuilen achter het huwelijkscontract of achter de naam waarop een rekening staat. Het beginsel fraus omnia corrumpit verhindert dat bedrog voordeel oplevert.

Wanneer een echtgenoot gelden van de andere echtgenoot beheert, belegt of verplaatst, moet hij daarover rekenschap en verantwoording afleggen. Ook tussen echtgenoten geldt dat wie andermans vermogen beheert, moet kunnen uitleggen wat ermee gebeurd is. Gebeurt dat niet, dan kan teruggave of verrekening worden bevolen in het kader van de vereffening-verdeling.

Voor roerende goederen geldt eveneens dat het bewijs van eigendom belangrijk is. Loutere verklaringen van derden, een inschrijving of een verzekering op naam van één echtgenoot volstaan niet noodzakelijk om exclusieve eigendom te bewijzen. Bij gebrek aan overtuigend bewijs kunnen goederen in de onverdeeldheid vallen en dus mee worden betrokken in de verdeling.

VERSIE 3