Bij de beoordeling van een mogelijke beroepsfout moet zorgvuldig worden onderscheiden tussen de keuze van een onderzoeksmethode en de concrete uitvoering ervan. Dat onderscheid is wezenlijk. Een onderzoeksmethode kan op zich verdedigbaar zijn, terwijl de uitvoering toch onzorgvuldig gebeurt. Omgekeerd kan een ongunstige afloop niet volstaan om te besluiten dat de keuze zelf fout was.

De rechter toetst het gedrag van de dierenarts aan de maatstaf van de normaal zorgvuldige en redelijke vakgenoot in dezelfde omstandigheden. Die toets is objectief. Niet de persoonlijke overtuiging van de betrokken dierenarts is doorslaggevend, maar de vraag hoe een behoorlijk handelend beroepsbeoefenaar in een vergelijkbare situatie zou hebben opgetreden.

Daaruit volgt dat de bewijslast van de fout niet licht mag worden opgevat. Wie aansprakelijkheid inroept, moet aantonen waarin de afwijking van de vereiste zorgvuldigheid bestaat. Wanneer de concrete gegevens onvoldoende toelaten om met zekerheid te zeggen dat de gekozen methode in die omstandigheden ongeoorloofd was, kan de fout in de keuze niet als bewezen worden beschouwd. Anders ligt het wanneer vaststaat dat bij de uitvoering noodzakelijke voorzorgen achterwege zijn gebleven. Dan kan de fout precies daarin bestaan.

Het onderscheid tussen keuze en uitvoering verhindert dat elke complicatie automatisch wordt gelijkgesteld met een beroepsfout. Het recht sanctioneert niet het louter optreden van schade, maar het gebrek aan zorgvuldigheid. Daarom is het mogelijk dat een rechter de keuze van een methode nog aanvaardbaar acht, maar tegelijk besluit dat de uitvoering ervan beneden de professionele norm bleef.