Bij consumentenkoop van bouwmaterialen moet de verkoper leveren wat technisch en contractueel werd beloofd. De consument mag vertrouwen op de technische fiche en op het meegedeelde gebruik waarvoor de goederen werden aangekocht. Wanneer nieuw geleverde materialen door sterke variatie in eigenschappen niet betrouwbaar geschikt zijn voor dat gebruik, kan sprake zijn van non-conformiteit, ook al voldoet een gemiddeld testresultaat nog net aan een bepaalde norm.

De eindverkoper blijft daarbij de eerste aanspreekpartner van de consument. Hij kan zich niet bevrijden door te verwijzen naar de producent. Wel kan hij, indien nodig, zelf verhaal zoeken in de distributieketen.

Wie een praktische regeling sluit over terugname, annulatie of terugbetaling, moet erop letten dat alle gewenste schadeposten uitdrukkelijk worden voorbehouden. Anders kan de regeling worden gezien als een volledige afwikkeling van het geschil.

Samenvatting van de casus in de hierna weergegeven rechtspraak

Een consument kocht bij een professionele verkoper rode kaleistenen voor een bouwproject. De stenen moesten geschikt zijn om te worden gekaleid. Volgens de technische fiche ging het om een “nature 7 kaleibaksteen – rustique” met een initiële wateropslorping van klasse IW3, wat belangrijk was voor een goede en homogene afwerking met kalei.

Na levering ontstond discussie over de conformiteit van de stenen. De consument stelde dat de stenen niet voldeden aan de technische kenmerken die waren overeengekomen. In overleg werden enkele stenen onderzocht door het WTCB. Uit dat onderzoek bleek dat het gemiddelde van de onderzochte stenen wel net binnen de klasse IW3 viel, maar dat de resultaten sterk uiteenliepen. De helft van de onderzochte stenen haalde zelfs de minimumwaarde van de IW3-klasse niet. Het WTCB wees erop dat deze variabiliteit in wateropslorping de afwerking met een kaleilaag kon bemoeilijken.

De verkoper stelde onder meer dat de discussie eigenlijk tussen de consument en de producent moest worden uitgeklaard. De vrederechter volgde dit niet. De consument had de stenen gekocht bij de verkoper, die had gefactureerd en geleverd. De verkoper bleef dus de contractuele wederpartij van de consument en moest instaan voor een conforme levering. Eventueel verhaal tegen de producent was een zaak tussen verkoper en producent.

De vrederechter oordeelde dat de levering niet conform was. Een consument die nieuw geproduceerde stenen bestelt op basis van een technische fiche, mag verwachten dat alle geleverde stenen beantwoorden aan de daarin vermelde kenmerken. Het feit dat een bijkomend product, zoals een primer, het risico misschien kon beperken, deed daaraan geen afbreuk. Dat toonde integendeel aan dat de stenen zonder bijkomende ingreep niet zonder risico konden worden gebruikt voor het beoogde kaleiwerk.

Tussen partijen was ook een regeling overeengekomen waarbij de stenen na testresultaat zouden worden teruggenomen aan 85 % of 100 %, afhankelijk van het resultaat. Omdat de non-conformiteit werd aangenomen, moesten de niet-geopende pakken aan 100 % worden teruggenomen, inclusief transportkosten. De bijkomende schadevergoeding die de consument nog vroeg, werd niet toegekend omdat bij de regeling tot annulatie geen voorbehoud voor bijkomende schade was gemaakt.

Het schadebeding ten laste van de consument werd afgewezen omdat in de algemene voorwaarden geen wederkerige schadevergoeding ten laste van de onderneming was voorzien. Iedere partij moest uiteindelijk haar eigen gedingkosten dragen.