In notariële akten worden soms uitvoerige clausules opgenomen waarin verklaard wordt dat alle akten waarnaar verwezen wordt één geheel vormen en samen als authentieke en uitvoerbare akte gelden. Deze praktijk beoogt rechtszekerheid maar schept in werkelijkheid meer onduidelijkheid dan nut. De wet vereist immers dat enkel akten die aan bepaalde formele, intentionele en informatieve voorwaarden voldoen samen uitvoerbaar zijn. Een algemene verwijzing naar “alle akten” voldoet niet aan deze eisen en kan zelfs misleidend zijn.

Het probleem situeert zich vooral op drie vlakken. Ten eerste ontbreekt vaak een duidelijke wilsverklaring van de partijen dat ze de uitvoerbare kracht werkelijk wensen te verlenen. Ten tweede wordt meestal niet voldaan aan de formele vereisten van de Notariswet, zoals de voorafgaande mededeling of toelichting van de verwezen akten. Ten derde leidt de verplichting om kopieën toe te voegen bij de uitgifte of grosse tot verwarring over welke documenten precies bedoeld worden en welke juridische waarde ze hebben.

Door de ruime en vage formulering kan de gerechtsdeurwaarder bij uitvoering niet met zekerheid bepalen welke akten uitvoerbaar zijn. De clausule kan ook onbedoeld de indruk wekken dat partijen instemmen met verbintenissen of clausules uit vroegere akten die ze niet kenden of niet wilden overnemen. Bovendien rijzen privacyproblemen wanneer verwezen wordt naar akten waarin derden betrokken zijn, aangezien die akten dan mogelijk moeten worden meegedeeld.

Het gebruik van dergelijke algemene clausules is daarom onwenselijk. De notaris hoort te werken met specifieke verwijzingen waarin precies wordt aangeduid naar welke akte verwezen wordt, dat de partijen daarvan een kopie hebben ontvangen en dat deze samen met de nieuwe akte authentieke en uitvoerbare kracht heeft. Verwijzing is enkel zinvol wanneer men persoonlijke verbintenissen uit een vroegere akte uitvoerbaar wil maken tussen nieuwe partijen; voor zakelijke rechten of reeds tegenstelbare akten is ze overbodig.