Bij consumentenkrediet volstaat voor de overdracht van een schuldvordering niet de gewone gemeenrechtelijke regel van kennisgeving of erkenning. De overdracht kan aan de consument pas worden tegengeworpen nadat die daarvan schriftelijk bij aangetekende zending in kennis is gesteld, behoudens de wettelijk voorziene uitzonderingen (Art. VII.103 WER ).

De vrederechter mag in consumentenkredietzaken ambtshalve optreden wegens het bijzondere beschermingskarakter van die wetgeving.

Volgens de klassieke, strikte benadering leidt het ontbreken van een regelmatige kennisgeving ertoe dat de vordering van de overnemer in beginsel ontoelaatbaar is.

Wanneer de regel van Art. VII.103 WER niet als een regel van openbare wordt orde beschouwd, maar als een regel van dwingend recht,  kan het gebrek worden gedekt wanneer blijkt dat de consument in werkelijkheid kennis had van de overdracht en die ook had aanvaard.

Korte samenvatting van de hier verder weergegeven casus

De oorspronkelijke kredietgever had de kredietovereenkomsten opgezegd en het openstaande saldo aangemaand. Daarna werd de schuldvordering overgedragen. De overnemer kon geen bewijs voorleggen van een geldige aangetekende kennisgeving van die overdracht aan de consument. De voorgelegde stukken voldeden volgens de vrederechter op zichzelf niet aan de wettelijke vormvereisten.

Toch achtte de vrederechter te Oudenaarde de overdracht tegenwerpelijk. Daarbij was doorslaggevend dat de consument later zelf per e-mail aan de overnemer afbetalingsvoorstellen had gericht, met verwijzing naar een concreet dossiernummer. Daaruit leidde de vrederechter af dat de consument wist wie de nieuwe schuldeiser was en de overdracht in feite had aanvaard. Daarom werd de vordering van de overnemer toch toelaatbaar geacht.