Een overeenkomst ontstaat zodra er een aanbod is en een aanvaarding daarvan. Daarvoor is geen handtekening noodzakelijk.

Ook een korte digitale reactie, zoals een “duim omhoog”, kan een geldige aanvaarding zijn als uit de context duidelijk blijkt dat daarmee “oké” of “akkoord” wordt bedoeld.

De rechter kijkt niet alleen naar dat ene bericht, maar naar het geheel: wat vooraf besproken was, wat daarna gebeurde, of prestaties werden geleverd en of facturen zonder protest werden betaald.

Een contract van bepaalde duur kan niet zomaar eenzijdig voortijdig worden stopgezet, tenzij daar een geldig opzeggingsrecht voor bestaat.

Als iemand zo’n contract toch voortijdig stopzet zonder geldig opzeggingsrecht, dan is die opzegging niet geldig. Wie daarna de uitvoering stopzet, pleegt een contractuele fout.

Algemene voorwaarden binden alleen als de wederpartij ze uiterlijk bij het sluiten van het contract heeft kunnen kennen en aanvaarden. Nieuwe of uitgebreidere voorwaarden die pas later via facturen worden meegestuurd, gelden niet automatisch.

De feitelijke elementen die voor de rechtbank doorslaggevend waren in de hierna weergegeven casus:

Er was een e-mail met een concreet voorstel voor 2024, met prijs, prestaties, duurtijd en facturatie.

Dat voorstel sloot aan op een eerdere bespreking tussen de partijen. Het was dus niet nieuw of onverwacht.

Op dat voorstel werd bijna meteen gereageerd met een “duim omhoog”.

Nadien hebben partijen zich ook gedragen alsof er een contract was: er was verder overleg over de uitvoering, de diensten werden geleverd en maandfacturen werden zonder voorbehoud betaald.

De facturen verwezen naar maandelijkse facturatie op basis van een jaarbudget. Dat paste bij een vaste jaarovereenkomst en niet bij losse opdrachten.

De partij die later betwistte dat er een contract was, had intern misschien haar procedures niet gevolgd, maar dat kon zij niet tegenwerpen aan de andere partij.

Een opzeggingsclausule waarop men zich later wilde beroepen, stond niet in de voorwaarden die bij het oorspronkelijke aanbod zaten. Die clausule was pas later toegevoegd via uitgebreidere voorwaarden bij facturen. Daarom maakte die clausule geen deel uit van het contract.

De praktische beslissing van de rechtbank

De rechtbank besliste dat er wel degelijk een bindende overeenkomst was.

De “duim omhoog” gold in deze concrete context als een geldig akkoord.

De overeenkomst was een contract van bepaalde duur van één jaar.

De latere stopzetting door de klant was geen geldige opzegging.

Omdat de klant daarna de samenwerking toch stopzette, maakte hij een contractuele fout.

Daarom werd de overeenkomst ontbonden ten laste van die klant.

De klant moest schadevergoeding betalen voor de schade die de andere partij daardoor leed.

Daarnaast bleef ook een aparte factuur voor geleverde prestaties verschuldigd, omdat die factuur zonder voorbehoud was betaald.

De kern in eenvoudige taal

Wie in een professionele context op een duidelijk contractvoorstel reageert met iets dat redelijk als “akkoord” kan worden begrepen, kan daardoor gebonden zijn. En wie daarna maandenlang laat uitvoeren en betaalt, zal later moeilijk nog kunnen zeggen dat er nooit een contract was.