Artikel 2277ter BW werd ingevoerd bij de wet van 25 april 2007 ter omzetting van Richtlijn 2004/35/EG betreffende milieuaansprakelijkheid. Het artikel beoogt een uniforme regeling voor de verjaring van vorderingen tot herstel of vergoeding van milieuschade die door de overheid worden ingesteld.

De regeling geldt uitsluitend voor publieke overheden, niet voor particulieren. Dit onderscheid is gemotiveerd doordat de overheid, in uitvoering van de Europese richtlijn, specifieke verplichtingen heeft inzake toezicht, preventie en herstel van milieuschade. Zij bevindt zich daardoor niet in dezelfde positie als private personen.

De wet voorziet in een dubbel systeem van verjaring. Enerzijds is er een gewone verjaringstermijn van vijf jaar, die begint te lopen vanaf de dag waarop de maatregelen tot voorkoming of herstel van de milieuschade volledig zijn uitgevoerd, of – indien dit later is – vanaf de dag waarop de aansprakelijke persoon werd geïdentificeerd.

Anderzijds geldt een absolute verjaringstermijn van dertig jaar, die begint te lopen vanaf de dag na het feit dat tot de milieuschade heeft geleid. Deze termijn geldt ongeacht de kennis of de vaststelling van de schade en beoogt een eindpunt te stellen aan de mogelijke aansprakelijkheid voor milieuschade.

Artikel 2277ter BW heeft bovendien voorrang op andere bijzondere verjaringsregelingen wanneer milieuschade het gevolg is van omstandigheden die ook onder andere wetten zouden kunnen vallen. Zo primeert het op de wet van 30 juli 1979 inzake brand- en ontploffingsgevaar en op de wet van 25 februari 1991 betreffende productaansprakelijkheid.

De inwerkingtreding van artikel 2277ter BW gebeurde onmiddellijk bij publicatie. De wet bepaalt dat de nieuwe verjaringstermijnen ook gelden voor lopende verjaringen van vorderingen ontstaan vóór de inwerkingtreding, tenzij deze reeds waren verjaard.

Het doel van deze regeling is een evenwicht te creëren tussen milieubescherming en rechtszekerheid. Enerzijds wordt de overheid voldoende tijd gegeven om milieuschade vast te stellen en te verhalen; anderzijds voorkomt de dertigjarige absolute termijn dat potentiële aansprakelijke partijen onbeperkt in onzekerheid zouden blijven.

Artikel 2277ter BW weerspiegelt daarmee de tendens binnen het Belgisch verbintenissenrecht om de verjaring aan te passen aan de specifieke aard van milieuschade, die vaak pas na lange tijd aan het licht komt en waarbij het herstel van de omgeving voorrang heeft op louter financiële compensatie.