Onder het oude recht kon de verjaring van de strafvordering worden gestuit door daden van onderzoek of van vervolging. Een daad van onderzoek is een handeling die door een bevoegd persoon wordt gesteld en die ertoe strekt gegevens te verzamelen of het dossier op de gebruikelijke wijze samen te stellen en in staat van wijzen te brengen.

Niet elke tussenkomst van de onderzoeksrechter is echter een daad van onderzoek. Een eenvoudige brief waarin de onderzoeksrechter de ontvangst bevestigt van een schrijven van een raadsman, meedeelt dat de zaak reeds aan het openbaar ministerie werd overgemaakt en meldt dat er nog geen reactie van het parket werd ontvangen, volstaat niet.

Een dergelijke brief brengt het onderzoek niet vooruit. Zij verzamelt geen nieuwe gegevens, verricht geen onderzoeksdaad en stelt het dossier niet verder in staat. Zij heeft dus geen stuitende werking op de verjaring van de strafvordering.

Dat is praktisch belangrijk. Partijen kunnen zich niet beroepen op om het even welke procedurele briefwisseling om de verjaring te verlengen. Er moet werkelijk sprake zijn van een handeling die gericht is op onderzoek of vervolging.