Wanneer een partij geldig in een vonnis heeft berust, is een later hoger beroep in principe onontvankelijk. De partij heeft dan immers zelf afstand gedaan van haar recht om dat rechtsmiddel nog uit te oefenen.

Dat is een zware sanctie, maar zij volgt uit de logica van de berusting. Wie duidelijk laat blijken dat hij een beslissing aanvaardt, kan niet later alsnog hetzelfde vonnis bestrijden zodra hij van mening verandert of bijkomende informatie vindt die hij eerder had moeten nagaan.

Tergend en roekeloos beroep

Het instellen van een procedure of hoger beroep is op zich een recht. Een partij mag een beslissing aanvechten, zelfs wanneer haar kansen beperkt zijn. Het enkele feit dat zij ongelijk krijgt, maakt haar beroep nog niet foutief.

Dat wordt anders wanneer het beroep wordt ingesteld met lichtzinnigheid, kwade trouw of een kennelijke miskenning van wat een normaal voorzichtig persoon zou doen.

In deze hierbij besproken en verder weergegeven zaak werd het beroep als foutief beoordeeld omdat de verzekeraar beroep instelde tegen een beslissing waarin zij eerder had berust. De rechter vond dat de verzekeraar een evidente beoordelingsfout had gemaakt. Die fout had kunnen worden vermeden door een normaal zorgvuldige partij.

Daarom werd een schadevergoeding toegekend wegens tergend en roekeloos geding.

Verhoogde rechtsplegingsvergoeding

De rechter kan de rechtsplegingsvergoeding verhogen wanneer de toepassing van het basisbedrag tot een kennelijk onredelijke situatie zou leiden.

In deze zaak moest de wederpartij zich opnieuw verdedigen tegen een beroep dat onontvankelijk was door de eerdere berusting. De rechtbank oordeelde dat de gewone rechtsplegingsvergoeding onvoldoende was in deze context van procesmisbruik. Daarom werd de maximale rechtsplegingsvergoeding toegekend.