Wanneer vaststaat dat een beroepsbeoefenaar een fout heeft gemaakt, rijst vaak nog de vraag of de benadeelde zelf mede aansprakelijk is voor de ontstane schade. Dat kan leiden tot een verdeling van aansprakelijkheid. Zo’n gedeelde aansprakelijkheid wordt evenwel niet vermoed. Zij veronderstelt dat ook aan de zijde van de benadeelde een fout of minstens een relevante bijdrage tot het schadegeval wordt bewezen.

In de context van professionele dienstverlening moet daarbij nauwkeurig worden onderzocht welke verantwoordelijkheden precies bij de vakman liggen. Wat tot diens kerntaak behoort, kan niet licht worden doorgeschoven naar de cliënt. Wanneer het bijvoorbeeld aan de beroepsbeoefenaar toekomt om de nodige veiligheidsmaatregelen te nemen, volstaat het niet om te wijzen op een vermeende ontoereikende tussenkomst van de cliënt. Alleen wanneer die cliënt zelf aantoonbaar nalatig of tegen instructies in heeft gehandeld, kan een deel van de schade op hem worden afgewenteld.

Ook hier speelt het bewijs een doorslaggevende rol. Loutere vermoedens of betwistingen volstaan niet. Wie gedeelde aansprakelijkheid inroept, moet aannemelijk maken waarin de fout of nalatigheid van de andere partij precies bestond en hoe die fout mee tot de schade heeft geleid. Als dat bewijs uitblijft, blijft de aansprakelijkheid volledig rusten op de partij van wie de beroepsfout vaststaat.

Gedeelde aansprakelijkheid is dus geen automatisme zodra meerdere personen bij de feiten betrokken waren. Zij vereist een afzonderlijke en concrete beoordeling van de gedragingen van elk van hen. Zonder bewezen fout van de benadeelde zelf is er geen ruimte voor een vermindering van de aansprakelijkheid van de beroepsbeoefenaar.