Het belangrijke uitgangspunt is dat de toepassing van de regels inzake consumentenkoop wordt beoordeeld op het ogenblik van de levering. Op dat ogenblik zijn bouwmaterialen nog lichamelijke roerende goederen. Dat zij bestemd waren om nadien te worden verwerkt in een gebouw en daardoor uiteindelijk deel zouden uitmaken van een onroerend goed, verhindert dus niet dat de consumentenkoopregeling van toepassing is.

In het hierna vermelde vonnis stelt de vrederechter uitdrukkelijk dat de wet consumentenkoop van toepassing is op consumptiegoederen, namelijk roerende lichamelijke zaken. Roerende goederen die later onroerend door bestemming of incorporatie worden, vallen volgens het vonnis nog steeds onder de regeling van de consumentenkoop wanneer de conformiteit moet worden beoordeeld op het ogenblik van de levering. Dat was hier het geval: de discussie ging over de vraag of de geleverde stenen bij levering beantwoordden aan de overeengekomen technische kenmerken.

De latere verwerking in een gebouw wijzigt dus niet retroactief de aard van de overeenkomst op het ogenblik waarop de conformiteit moet worden beoordeeld.

Zie de hierna weergegeven rechtspraak